چه کسی اشتباهی است؟   

تعطیلات طولانی نوروزی یکی از ویژگی هایی که به همراه دارد کاهش مشهود فعالیت رسانه های مکتوب و حتی رسانه های اینترنتی است. این امر در کنار گفتگو در دید و بازدیدها، عموماً به تقویت تحلیل های عمومی به دور از القاهای رسانه ای منتهی می گردد.یکی از نقل های چنین محافلی به سریال های نوروزی بازمی گردد که به علت گستردگی مخاطب، از وجه اشتراک بالایی در گپ های فامیلی برخوردارند و کافی است که این سریال ها اندکی رنگ و بوی سیاسی داشته باشد تا این اپیدمی به شدت فراگیر شود؛ آن چنان که درباره "مرد هزار چهره" نیز رخ داد.


این سریال که با توجه به کنایه ای بودن بسیاری از مکالماتش امکان تاویل به مطلوب کردن آن را بالا می برد، پایانی بسیار پر حرف و حدیث تر داشت آنجا که در دادگاه گفت:"من با هیچ کس مخالفت نمی‌کردم. سرم به کار خودم بود و شریف بودم... من مقاومت کردم تا حد توانم... اما من توانم کم بود. خدایا تو شاهدی که من کسی رو اذیت نکردم، خدایا تو شاهدی که من چیزی رو برای خودم برنداشتم، من فقط اشتباهی ام، من از اول اشتباه بودم... حالا من موندم و تقاص اشتباه دیگران و بازیگوشی خودم. من چه دفاعی دارم از خودم بکنم؟... من هیچ انتظاری از دیگران ندارم، خدایا فقط تو منو ببخش!"

این تعابیر برای بسیاری یادآور شخصیت هایی بود که به زعم مردم، اگرچه سال ها در مسئولیتی بودند اما آمدنشان به مصدر امر ناخواسته و براساس یک اشتباه بود.

رجالی که خود را فرهنگی می دانستند اما از مسئولیت های سیاسی سر درآوردند و در انتخابات برای تشکیل یک "اپوزسیون قدرتمند" شرکت کرده بودند اما در برابر عمل انجام شده قرار گرفته و بر صندلی قدرت نشستند.

جالب آنکه اغلب چنین افرادی در روزهای اول با اطرافیان از ندامت خود از نشستن بر چنین جایگاهی سخن می گفتند و عذاب وجدان داشتند، حتی گاهی در مصاحبه ها به این اشاره می کردند که انتظار نشستن بر چنین جایگاهی را نداشته اند و از این رو بدون برنامه آمده اند؛ اما به مرور "جو گیر" شدند و آن شد که در زمان رای گیری مجدد یا به عبارت بهتر روز محاکمه در برابر پیشگاه ملت انگشت اتهام به سوی دیگران گرفته و اشک از دیده روان کردند که من درحد توانم...

گویا این سریال آن قدر گویا بود که برخی حیات سیاسی خود را در رها شدن از زیر بار فشار افکارعمومی پس از آن دیدند و با پایان تعطیلات رسانه های مکتوب و اینترنتی آن چه از شانتاژهای تبلیغاتی و هنرهای گوناگون می دانستند به کار گرفتند تا چنین القا کنند که "مسعود شصتچی" آینه چهره شخصیت های سیاسی دیگری است.

در این میان توهین های مستقیمی به برخی از شخصیت های سیاسی کشور صورت گرفت که بی سابقه بود.  رفتاری که اثبات کرد به راستی برخی ها و اطرافیانشان "اشتباهی" هستند.

متن کامل
۱۳۸٧/۱/٢۱ - محمد مهدی اسلامی