اصالت نامزد حزبی، نقطه افتراق با تحزب اسلامی   

آقای کروبی چند ویژگی شناخته شده دارند که یکی از آنها صریح گویی و ایستادگی بر روی حرفی است که آن را -به درست یا نادرست- حق می دانند.


یکی از مظاهر این صریح گویی او در بیان عقایدش نسبت به کار حزبی بیان شده است. کروبی مدتی است که به صورت جدی از نامزد حزبی حمایت می کند و می کوشد حزب اعتماد ملی را که همچنان حزبی نوخاسته محسوب می شود در ادبیات سیاسی مستقل مطرح سازد و جایگاه آنرا تثبیت کند.

از آخرین اقدامات او در این زمینه اعلام نامزدی او برای انتخابات ریاست جمهوری بود؛ از همان روزی که نتایج دور اول انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری اعلام شد و او اعلام تاسیس حزبی تازه را کرد، بسیاری معتقد بودند این اقدامات زمینه سازی برای ادامه رقابت با رییس دولت نهم تا انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری است. اما او نامزدی خود را تا درخواست رسمی حزبش به تاخیر انداخت تا التزام خود را به رای جمعی حزب خود اعلام نماید.

اما آیا او به راستی تا انتخابات خواهد ماند؟ کروبی در پاسخ به این سوال که اگر اصلاح‌طلبان به نامزد واحد برسند آیا حاضر است به نفع این نامزد کنار برود؟ گفته است " برای حضور در انتخابات جدی هستم و با تصمیم به حضور آمده ام و به نفع کسی کنار نمی روم." اما سوابق او اثبات کرده است که کروبی به لابی کردن اعتقاد راسخی دارد و این ممکن است این گمانه را در ذهن تقویت کند که این سخنان سرسختانه بیشتر برای گرفتن امتیازات بیشتر از افرادی است که عدم وفاداری خود را بارها به کروبی اثبات کرده اند. علی الخصوص که در همین مصاحبه مطبوعاتی گفته است " از این جهت که تفرقه موجب شکست و داوطلبان متعدد موجب پخش رای می شود، پیشنهاد دادم که جمعی صادق و بی طرف در مورد ادامه فعالیت نامزدها در اواخر کار نظر بدهند."

فارغ از اینکه آیا نامزد شدن کروبی به نفع یا ضرر اصولگرایان است، به نظر می رسد ادبیات به کار رفته توسط ایشان نیاز به یک آسیب شناسی جدی دارد. به دیگر سخن این رفتار کروبی از یک سوی دیگر نیز قابل بررسی است، این اصرار بر تحزب به معنای تحزب اسلامی است یا تحزب غربی؟

این سوال وقتی جدی می شود که به یاد بیاوریم چندی پیش جواد اطاعت مسئول کمیته سیاسی اعتمادملی حزب اعتماد ملی را حزبی سوسیال دموکرات خواند اما این اظهار نظر از سوی برخی اعضاء ارشد این حزب نظیر منتجب نیا رد و این مسئله دیدگاه شخصی وی قلمداد شد، لکن بار دیگر از سوی عضو شورای مرکزی و مسئول آموزش اعتمادملی در گفتگو با نشریه ذکر سوسیال دموکرات بودن حزب اعتماد ملی مورد تأکید قرار گرفته بود. پس از آن اگرچه این موضع مورد جنجال قرار گرفت اما هیچگاه مشخص نشد که سرانجام موضع رسمی حزب اعتماد ملی همان است که مسئول کمیته سیاسی و مسئول آموزش گفته است یا آنچه روحانیون عضو شورای مرکزی آن گفته اند.

پاسخ به این سوال از آن جهت جدی است که تحزب غربی به تشکیل دولت نگاهی کاملا متفاوت از تحزب اسلامی دارد. اگر به واقع حزب اعتماد ملی حزبی سوسیال دموکرات باشد، یعنی تحزب غربی را پذیرفته است و در این مسیر بسیاری از مسائل در راه به دست آوردن قدرت پذیرفتنی خواهد بود، اما تحزب اسلامی قدرت را تنها وسیله ای برای خدمت می بیند؛ از همین رو شهید مظلوم آیت الله دکتر بهشتی که به عنوان معمار تحزب اسلامی شناخته شده است، در معرفی نامزد برای انتخابات اولین دولت پس از انقلاب اسلامی، به دنبال شایته ترین ها می رود و به عضویت آنها در حزب جمهوری اسلامی نمی اندیشد. جلال الدین فارسی، حسن حبیبی و محمد علی رجایی هیچیک نامزدهایی حزبی نبودند و شهید بهشتی خود پیشتر به صراحت بر این نکته تاکید کرده بود که اگر نامزدی را خارج از حزب مناسب تر از گزینه های مطرح در حزب یافتیم او را برخواهیم گزید و نامزد حزبی ارجح بر نامزد شایسته نخواهد بود.

مبنای آقای کروبی بر اعلام نامزد حزبی مبنای کاملا متفاوتی با نگاه شهید بهشتی است و شاید همین سبب شود که قرائت سوسیال دموکرات بودن بیشتر از اسلامی بودن به ذهن متبادر شود. اما با فرض صحت این گمانه نکته قابل تامل آنجاست که به راستی آقای کروبی هنوز میزان بدبین بودن مردم ایران به تحزب غربی و باندبازی به جای شایسته سالاری را درک نکرده اند؟ ایشان که به نیکی میزان تعبد مردم ایران را می دانند و حتما نظر علما را درباره این نوع تحزب به خوبی شنیده اند؛ به عنوان نمونه در یکی از آخرین اظهار نظرها در این خصوص آیت الله مکارم شیرازی در کنار بیان این نکته که ایجاد حزب اسلامی مصداق آیه شریفه "تعاونوا علی البر و التقوی" است و تشکیل چنین حزبی نه تنها جایز بلکه گاه ممکن است واجب باشد، تشکیل و عضویت در حزبی که با تفکرات سوسیالیستی یا لیبرالی اداره شود را جایز ندانسته اند و البته ملاک این امر را فعالیت آنها بر شمرده اند.

امید می رود چنین گمانه ای مقرون به نادرستی باشد و جناب آقای کروبی به دنبال تصحیح نگرشهای غلط موجود در حزب خود باشند و اصرار در کلام ایشان بر نامزد حزبی به معنای عدم پذیرش نامزد اصلح نباشد. با توجه به سابقه صریح گویی ایشان پاسخ صریح در این زمینه مورد انتظار است تا در صورت غلط بودن این فرضیه که قرائن بسیار دارد تقید ایشان به تحزب اسلامی و تبری از ایسم های غیر اسلامی در این مسیر به صراحت اعلام شود تا با سوء استفاده از سخنان ایشان ، توسعه تحزب غیر اسلامی در ایران اسلامیان مهیا نگردد.

متن کامل