راه قدس، راه کربلا   


غروب روز بیست و یکم خرداد 1361، چرخ‏های یک فروند هواپیمای بوئینگ 747 نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در انتهای باند فرود فرودگاه دمشق از گردش باز ایستاد. لحظاتی بعد شماری از مقامات بلند پایه سیاسی- نظامی دولت سوریه، همراه سفیر وقت جمهوری اسلامی ایران وارد باند فرودگاه شدند.
بر اساس فرمان امام خمینی و ابلاغیه شورای عالی دفاع، پس از اشغال لبنان و گسترش اشغالگری به مرزهای سوریه، در گام نخست هیئتی عالی‏رتبه به منظور مذاکره با رهبران دمشق، ارزیابی موقعیت مناطق اشغالی و برآورد نیازهای ضروری مردم سوریه و لبنان عازم دمشق گردیده بود و در بازگشت این هیئت به تهران بود که تصمیم گرفته شد گروهی از رزمندگان جمهوری اسلامی ایران به منظور یاری مردم مظلوم لبنان، عازم منطقه شوند...

متن کامل
۱۳۸٦/۱٢/٢٠ - محمد مهدی اسلامی

   تیتر روزنامه ها پس از شهادت احمدی نژاد   

یکی از دغدغه های جدی علاقه مندان به رییس جمهور در آستانه سفر او به عراق مسائل امنیتی این کشور است. این امر تا آنجاست که زمزمه احتمال ترور وی توسط منافقین در میان برخی شنیده می شود.
این زمزمه ها سبب شد، گمانه زنی تیتر روزنامه ها در صورت به شهادت رسیدن احمدی نژاد در این سفر برایم جالب شود؛ حاصل حدس و گمان من و یکی از دوستان در این خصوص را ضمن آرزوی سلامتی برای او در زیر آورده ام:

کیهان: رییس جمهور توسط عوامل موساد به شهادت رسید
احمدی نژاد به تنهایی یک ملت بود
او مظلومانه آمد و مظلومانه رفت

کارگزاران: گمانه زنی ها درباره زمان انتخابات زود هنگام ریاست جمهوری

تهران امروز: قالیباف شهادت احمدی نژاد را تسلیت گفت

رسالت: شهادت رجایی گونه احمدی نژاد

ایران: در دیدار احمدی نژاد و طالبانی مطرح شد:
سران منافقین باید در اسرع وقت بازداشت شوند

اعتماد: آخرین اخبار از ترور احمدی نژاد

اعتماد ملی: کروبی: اگر نخوابیده بودم امروز من به فیض شهادت می رسیدم

دنیای اقتصاد: نفت در آستانه رسیدن به 200 دلار

جام جم: امشب از شبکه اول پخش خواهد شد:
تصاویر لحظه ترور احمدی نژاد

همشهری: حذف پروژه منوریل از حمل و نقل شهری

آفتاب یزد: خاتمی: اگر کروبی نامزد ریاست جمهوری شود نمی آیم

اطلاعات: احتمال سفر احمدی نژاد به عراق به عنوان اولین رییس جمهور

 

متن کامل
۱۳۸٦/۱٢/۱۱ - محمد مهدی اسلامی

   اربعین نمادی برای تداوم نهضت عاشورا   

قرار بود برای نشریه "برداشت اول" با دکتر آقا تهرانی یک مصاحبه بگیرم درباره اخلاق انتخاباتی؛‌ آنقدر دیر  شد که ناگزیر با یک پیک موتوری و با سرعتی نزدیک به سرعت نور رفتم. به سلام نماز عشاء حاج آقا رسیدم و در فاصله نیم ساعت وقتی که بود مصاحبه نسبتا خوبی گرفتم. دوستان روزنامه ایران هم به مناسبت اربعین التماس دعا داشتند ولی حاج آقا عازم سخنرانی در حسینیه قهرودی ها بود؛ اجازه گرفتم مصاحبه دوم را در درون ماشین داشته باشم. سوال ها را در فاصله اتاق تا ماشین خواندم و بعد درون ماشین بیشتر به دریافت جوابها مشغول شدم. مصاحبه ما با برخورد ماشین با چاله ای در نزدیک حسینیه قطع شد.

این مصاحبه عجله ای با قدری رفو را دیروز تحویل روزنامه ایران دادم که امروز چاپ شده است؛ چون تا به حال اغلب یادداشت هایم را در وبلاگ گذاشته بودم، برای تنوع گفتم این بار یک مصاحبه بگذارم؛ بخصوص که موضوعش نیز اربعین بود. پاسخ های متفاوت دکتر آقا تهرانی درباره اربعین را در ادامه بخوانید.

متن کامل
۱۳۸٦/۱٢/۸ - محمد مهدی اسلامی

   دکان دو نبش فرصت طلبان   

چندی پیش که در اینترنت به دنبال دست نوشته ای از امام می گشتم، به بخشی از سایت منتظری رسیدم که  در مطلبی با درج تصویری از نامه مشهور امام به او که در پی آن از قائم مقامی رهبری عزل شده و با توجه به همکاریش با منافقین از او خواسته شده بود در امور سیاسی دخالت نکند را سعی نموده بود به سید احمد خمینی منصوب نماید.
به یاد رنج نامه مرحوم حاج سید احمد خمینی افتادم که خودش حدود 30 صفحه بود، اما با یک کارتن مستندات پیوست برای منتظری ارسال شده بود و منتظری  از پاسخ دادن به آن طفره رفت.
از اینکه هیچ نسخه ای از آن رنج نامه در کتابخانه های دیجیتال و اینترنتی نیافتم بسیار تاسف خورده و به جستجو پیرامون حواشی آن پرداختم که به جوابیه تنظیم و نشر آثار امام خمینى درباره ادعاهاى هفته نامه آوا برخورد کردم. این هفته نامه که به مسئولیت مصطفی ایزدی از نزدیکان منتظری منتشر می گشت در سال 1378 مدعی گردیده بود که مرحوم حاج سید احمد در زمان حیات خود ضمن ابراز ندامت از انتشار رنجنامه، دستور جمع‏آورى باقیمانده آن را نیز صادر کرده بود و موسسه تصریح کرده بود یادگار امام براساس تکلیف شرعى خود و در راستاى تبیین علل برکنارى قائم مقام رهبرى توسط رهبر کبیر انقلاب اسلامى، رنجنامه را مستند به اسناد و مدارک غیر قابل خدشه منتشر ساخت و تا پایان عمر نیز هیچگاه از موضع و اقدام خویش پشیمان نبود بلکه به همراهیش با امام و عدم تغییر مواضع به خاطر مصلحت اندیشیهاى مقطعى، افتخار مى‏کرد.
منتظری تهمت های دیگری نیز به مرحوم حاج سید احمد زده بود که نگاهی به دفاعیه امام از حاج احمدآقا بهترین سند برای بررسی آن اتهامهاست.
جالب آنکه وقتی منتظری عزل شد حتی نامه ‏6/1/68‏ هم منتشر نشد و کسی درصدد بیان‏ ‏گذشته او برنیامد؛ رنجنامه مرحوم سیداحمد خمینی زمانی منتشر شد که اطرافیان منتظری در شب نامه ها به متهم‏ ‏کردن حاج سیداحمد خمینی به جعل نامه از طرف امام روآورده و فضا را آکنده کرده بودند و به عبارت دیگر منتظری به رغم احترامی که از سوی امام و مسئولین نظام دید نمک نشناسی خود را اثبات کرد تا نزدیکان امام را جز افشای ماهیت واقعی او چاره ای باقی نماند.


***


محمد علی ابطحی که در زمان قدرت بسیار کوشید پای منتظری را بار دیگر به عرصه سیاسی کشور باز کند در بخشی از وب نوشته اخیر خود آورده است: « وقتی صدا و سیما نمی¬خواهد این را بگوید که توسلی در یک جلسه رسمی، به خاطر اهانت به امام آن قدر احساساتی شده که جان داده، طبعاً مردم بیشتر حریص می¬شوند تا بدانند آقای توسلی در آن جلسه چه گفته که این¬قدر اصرار بر مخفی کردن آن وجود دارد... بعد به حرم امام رفتیم. در آن¬جا عده¬ای از بزرگان قم هم آمده بودند. هیأت مفصلی هم از طرف آیت الله العظمی منتظری آمده بودند. آقای توسلی در طول زندگی¬اش ارادت ویژه¬ای به آقای منتظری داشت. این را هم مخفی نمی¬کرد. همه می¬دانستند.»
هر چند رسانه ها سخنان مرحوم توسلی را منتشر نمودند و بخشی که آنها مدعی بودند به علت شدت احساسات ناشی از توهین به حاج سید حسن خمینی منجر به فوت آن یار امام گشته است در معرض قضاوت افکار عمومی قرار گرفت و مشخص شد آخرین جملات ایشان در باب کسانی بوده است که از جایگاه امام سوء استفاده می کردند و نه ادعای مورد اشاره فرصت طلبان...
اما از این نکته که بگذریم بزرگ ترین اجحافی که ابطحی و همفکرانش در حق این یار امام نموده اند، ادعای ارادت آیت الله توسلی به کسی است که توهین های سایت کم بیننده ای در روزهای اخیر به فرزند سید احمد در برابر توهین های او به یادگار امام قابل قیاس نیست.
نکته مورد غفلت این فرصت طلبان که نیت واقعی آنان از دفاع روزهای اخیرشان از بیت امام را نیز آشکار می کند، آن است که از یک حادثه نمی توان به صورت همزمان در دو بعد متضاد بهره گرفت،  هم آن را ناشی از تالم شدید حاصل از توهین به نواده امام دانست و از آن بهره برداری انتخاباتی نمود و هم آن را دستاویزی برای احیای یکی از بزرگ ترین توهین کنندگان به یادگار امام قرار داد.

متن کامل
۱۳۸٦/۱٢/۱ - محمد مهدی اسلامی